Egypte

Projects in Egypt

[click] for English translation

Mijn ervaringen in Cairo

Bij sommige ervaringen moet ik glimlachen of ze geven een blij gevoel en bij sommige voel ik me machteloos en dan weet ik weer waarom ik de SDFF heb opgezet.
In Cairo sprak ik ooit een Palestijnse arts, Shuel. Hij vertelde me dat hij een beeld voor ogen had dat hij nooit meer zou vergeten. Op zekere dag, toen hij een jaar of vier was, gaf het leger iedereen de kans een gebouw te verlaten voordat het gebombardeerd zou worden. Iedereen vluchtte het gebouw uit.
De explosie was enorm, er was niets van het gebouw over. De mensen werden in een tent ondergebracht; in een paar minuten was hun leven verwoest en hadden ze niets meer, behalve elkaar en de kleding die ze aan hadden.
Iedereen was in shock, kinderen huilden, vrouwen schreeuwden, anderen zochten hun familieleden, want sommige mensen hadden het gebouw niet op tijd kunnen verlaten.
Shuel zag een man bij een massagraf staan die een bord aan het maken was. Er stond op: een jaar, een maand, een dag, een paar weken. Hij vroeg aan de man: “hebben deze mensen maar zo kort geleefd?” Nee, zei de man, familieleden van deze mensen hadden hem verteld dat dit de tijd was dat ze gelukkig waren geweest. Sommigen slechts een paar uur en sommigen wat langer.
Op dat ogenblik voelde hij dat het leven maar een momentopname is en hij leefde voortdurend in onzekerheid over wat het volgende moment hem en zijn familie zou brengen. Hij groeide op en vaak was er geen geld, geen eten, geen hoop.
Het intense gevoel dat een Palestijn door niemand geaccepteerd werd en door velen werd gewantrouwd, maakte Shuel machteloos en eenzaam. Vaak dacht hij aan het massagraf, geen dag het gevoel dat je leeft.
Omdat je niet wist wat de volgende dag je zou brengen en of je er nog wel zou zijn. Het leven was ‘just a moment’.
Ik wist niet wat ik moest zeggen en was diep onder de indruk. Vooral omdat ik zag dat hij alles herbeleefde. Ik zag de pijn in zijn ogen en dacht aan zijn vrouw en kinderen in Palestina.
De momenten van stilte waren bijzonder, ieder zo met zijn gedachten, tot hij weer begon te spreken: en toen kwam jij, jouw foundation, de manier waarop je met mensen omgaat, alles wat je voor de kinderen doet. De hoop dat jullie ook in Palestina iets voor de kinderen kunnen en willen doen.
Jij die me gewoon accepteert en van me houdt om wie ik ben, vrienden die ik heb mogen leren kennen, dat alles heeft me nieuw leven gegeven. Ik voel dat ik leef en mocht ik de grens niet over kunnen komen, dan heb ik in ieder geval geleefd en deze liefde mogen meemaken (hij zou de volgende dag teruggaan van Egypte naar Palestina)
Hij wist niet of hij veilig thuis zou kunnen komen. De Gazastrook zou voor een maand dicht gaan; misschien werden ze wel niet doorgelaten en zouden ze op straat moeten slapen.
Ik wist echt niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me zo machteloos en woedend tegelijk over alles wat hij me vertelde. Ik vind gewoon dat iedereen recht heeft op een veilige plek en dat iedereen het recht heeft om te leven. En de pijn die ik zag gaf me nog meer kracht om door te vechten; met mijn SDFFoundation kunnen we ook voor kinderen in Palestina iets betekenen!

Laila, Sheila’s little princess

Op een dag werd ik heel vroeg wakker in mijn appartementje in Cairo. Nerveus, gelukkig en ongeduldig, want die dag zou ik weer naar Laila gaan!

Mijn vrienden Rasha en Speedy komen me ophalen en dan gaan we de stad in om kleding voor Laila te kopen.
Eindelijk op weg naar Laila. Ik ben nerveus: hoe zou het met haar gaan, zou ze me nog herkennen? Laila, mijn kleine prinses.
De eerste keer dat ik je in mijn armen had, smolt ik voor je, zo klein en zo kwetsbaar, gewoon op straat gevonden, lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Voor mij was je een engel. Je stak je handje naar me uit en trok een pluk los van mijn opgestoken haar. Ik had een hoofddoek om, maar je had een lok vast speelde ermee en rook eraan en gaf me je mooiste lach. Ik was op slag verliefd. Een gevoel van warme liefde en onmacht stroomde door me heen. Iedereen om me heen zei “Dit is een wonder, Laila reageert normaal niet”

Ik voelde me totaal ontredderd, de tranen stroomden over mijn wangen en ik wilde dit kleine prinsesje niet meer loslaten. Ik kan haar niet meer loslaten, ze heeft mij uitgezocht om van haar te houden en haar te verzorgen.
Hoe zou het nu met haar gaan?? Ik liep wat angstvallig naar binnen … Iedereen herkende me en riep: gauw, de mama van Laila is er. Laila, mama Sheila is er! en Laila werd in mijn armen geduwd. Haar stralende lach! En weer pakte ze een pluk van mijn haar, snuffelde eraan en speelde ermee. Mijn hart sloeg op hol. Mijn engel, je bent er nog en je gelooft in me. Toen ik je vertelde dat ik je niet in de steek zou laten en terug zou komen, voelde ik dat je naar me luisterde en toen ik voor je zong, droomde je zachtjes weg.
Als ik nu voor je zing, kijk je me liefdevol aan. Ik smelt, het is ongelooflijk wat wij samen hebben!

Ik kan en wil je niet loslaten mijn kleine prinses. Ik wil je meenemen naar Holland, de beste artsen voor je zoeken. Ik wil dat je gelukkig bent. Ik droom, vecht en vraag door. De mogelijkheid bestaat dat ik Laila mee mag nemen. Gelukkig bel ik het thuisfront en vertel het verhaal, maar mijn thuisfront is niet gelukkig. Ze vinden dat ik te ver ga, dat ik Laila niet mee kan nemen naar Holland en daar alles voor haar doen; ze past niet in Holland.
Verslagen en ontredderd hang ik op, alsof er een huis op mijn hoofd is gevallen. Ik voel me moe, eenzaam en leeg, machteloos en woedend. Laila begint zachtjes te huilen en ik huil met haar mee. Ik geef niet op, mijn engel, ik laat je niet in de steek en ik blijf voor je vechten. Ze stopt mijn pluk haar in haar mondje en valt met een glimlach in slaap.

Tot morgen, mijn engel, mijn prinsesje, ik blijf voor je vechten. Niemand houdt me tegen om voor jou te vechten en van je te blijven houden. De wereld zal jou leren kennen door mijn ogen en mijn verhalen en jij, Laila, zal de wereld leren kennen door mijn verhalen en mijn liefde voor jou!

Sheila de Fretes FOUNDATION logo klein