Sheila de Fretes foundation in Egypt

Egypt

Mijn ervaringen in Egypte

Bij sommige ervaringen moet ik glimlachen of ze geven een blij gevoel en bij sommige voel ik me machteloos en dan weet ik weer waarom ik de SDFF heb opgezet.
In Cairo sprak ik ooit een Palestijnse arts, Shuel. Hij vertelde me dat hij een beeld voor ogen had dat hij nooit meer zou vergeten. Op zekere dag, toen hij een jaar of vier was, gaf het leger iedereen de kans een gebouw te verlaten voordat het gebombardeerd zou worden. Iedereen vluchtte het gebouw uit.
De explosie was enorm, er was niets van het gebouw over. De mensen werden in een tent ondergebracht; in een paar minuten was hun leven verwoest en hadden ze niets meer, behalve elkaar en de kleding die ze aan hadden.

LAILA, SHEILA’S LITTLE PRINCESS

Op een dag werd ik heel vroeg wakker in mijn appartementje in Cairo. Nerveus, gelukkig en ongeduldig, want die dag zou ik weer naar Laila gaan!

Mijn vrienden Rasha en Speedy komen me ophalen en dan gaan we de stad in om kleding voor Laila te kopen.
Eindelijk op weg naar Laila. Ik ben nerveus: hoe zou het met haar gaan, zou ze me nog herkennen? Laila, mijn kleine prinses.
De eerste keer dat ik je in mijn armen had, smolt ik voor je, zo klein en zo kwetsbaar, gewoon op straat gevonden, lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Voor mij was je een engel. Je stak je handje naar me uit en trok een pluk los van mijn opgestoken haar. Ik had een hoofddoek om, maar je had een lok vast speelde ermee en rook eraan en gaf me je mooiste lach. Ik was op slag verliefd. Een gevoel van warme liefde en onmacht stroomde door me heen. Iedereen om me heen zei “Dit is een wonder, Laila reageert normaal niet”

 

Copyright 2019 – Sheila de Fretes foundation

Close Menu