"mijn ervaringen in Egypte"

Mijn ervaringen in Egypte

Bij sommige ervaringen moet ik glimlachen of ze geven een blij gevoel en bij sommige voel ik me machteloos en dan weet ik weer waarom ik de SDFF heb opgezet.
In Cairo sprak ik ooit een Palestijnse arts, Shuel. Hij vertelde me dat hij een beeld voor ogen had dat hij nooit meer zou vergeten. Op zekere dag, toen hij een jaar of vier was, gaf het leger iedereen de kans een gebouw te verlaten voordat het gebombardeerd zou worden. Iedereen vluchtte het gebouw uit.
De explosie was enorm, er was niets van het gebouw over. De mensen werden in een tent ondergebracht; in een paar minuten was hun leven verwoest en hadden ze niets meer, behalve elkaar en de kleding die ze aan hadden.
Iedereen was in shock, kinderen huilden, vrouwen schreeuwden, anderen zochten hun familieleden, want sommige mensen hadden het gebouw niet op tijd kunnen verlaten.
Shuel zag een man bij een massagraf staan die een bord aan het maken was. Er stond op: een jaar, een maand, een dag, een paar weken. Hij vroeg aan de man: “hebben deze mensen maar zo kort geleefd?” Nee, zei de man, familieleden van deze mensen hadden hem verteld dat dit de tijd was dat ze gelukkig waren geweest. Sommigen slechts een paar uur en sommigen wat langer.
Op dat ogenblik voelde hij dat het leven maar een momentopname is en hij leefde voortdurend in onzekerheid over wat het volgende moment hem en zijn familie zou brengen. Hij groeide op en vaak was er geen geld, geen eten, geen hoop.
Het intense gevoel dat een Palestijn door niemand geaccepteerd werd en door velen werd gewantrouwd, maakte Shuel machteloos en eenzaam. Vaak dacht hij aan het massagraf, geen dag het gevoel dat je leeft.
Omdat je niet wist wat de volgende dag je zou brengen en of je er nog wel zou zijn. Het leven was ‘just a moment’.
Ik wist niet wat ik moest zeggen en was diep onder de indruk. Vooral omdat ik zag dat hij alles herbeleefde. Ik zag de pijn in zijn ogen en dacht aan zijn vrouw en kinderen in Palestina.
De momenten van stilte waren bijzonder, ieder zo met zijn gedachten, tot hij weer begon te spreken: en toen kwam jij, jouw foundation, de manier waarop je met mensen omgaat, alles wat je voor de kinderen doet. De hoop dat jullie ook in Palestina iets voor de kinderen kunnen en willen doen.
Jij die me gewoon accepteert en van me houdt om wie ik ben, vrienden die ik heb mogen leren kennen, dat alles heeft me nieuw leven gegeven. Ik voel dat ik leef en mocht ik de grens niet over kunnen komen, dan heb ik in ieder geval geleefd en deze liefde mogen meemaken (hij zou de volgende dag teruggaan van Egypte naar Palestina)
Hij wist niet of hij veilig thuis zou kunnen komen. De Gazastrook zou voor een maand dicht gaan; misschien werden ze wel niet doorgelaten en zouden ze op straat moeten slapen.
Ik wist echt niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me zo machteloos en woedend tegelijk over alles wat hij me vertelde. Ik vind gewoon dat iedereen recht heeft op een veilige plek en dat iedereen het recht heeft om te leven. En de pijn die ik zag gaf me nog meer kracht om door te vechten; met mijn SDFFoundation kunnen we ook voor kinderen in Palestina iets betekenen!

Copyright 2019 – Sheila de Fretes foundation

Close Menu