Mam, ik wil je wat vertellen

Mam, ik wil je wat vertellen

Lieve allemaal,

Vandaag stond ik voor de kids het eten voor te bereiden.
Het was een vrolijke drukte, de meisjes druppelden de keuken binnen. Het leek wel een kippenhok. Ik kon al het gekakel niet verstaan, maar dat deed er niet toe, ik genoot van ze.
Alles hing om me heen. Ik voelde armen om m’n nek, middel en armen, en soms wist ik niet hoe ik me moest bewegen. Kusjes werden op mijn wang geplakt.

Na een tijdje voelde ik dat het gekakel veranderde, ik voelde een soort spanning.
Ik ging gewoon door met snijden van de groenten, tot een van de meisjes zei “Mam, ik moet je wat vertellen. Wil je misschien niet op een stoel gaan zitten?”
Ik voelde een onrust komen, maar ze vertelde verder … “Mijn schoenen zijn kapot en ik weet niet hoe ik je het moet vertellen.”
Ik voelde de tranen in mijn ogen schieten. Ze doen een heel schooljaar met een of twee paar schoenen, en ze open vaak kilometers per dag.
Ik stopte met snijden en zei “Morgen gaan we schoenen kopen! Wie nog meer?”
Drie staken hun hand op, terwijl er negen in de keuken stonden. “Echt niemand meer?”
De rest schudde hun hoofd van nee.

Ongelooflijk, wat een eerlijkheid! Ze weten niet wanneer ze weer de kans krijgen om een paar schoenen te krijgen en er dan toch niet om vragen … Ik werd er stil van.
Maar dat was niet lang, want ik werd plat gezoend en bedankt.

Lieve allemaal, morgen gaan we op zoek naar schoenen.
Liefs,  Sheila vanuit Thailand.

Close Menu