"LAILA, SHEILA’S LITTLE PRINCESS"

LAILA, SHEILA’S LITTLE PRINCESS

LAILA, SHEILA’S LITTLE PRINCESS

Op een dag werd ik heel vroeg wakker in mijn appartementje in Cairo. Nerveus, gelukkig en ongeduldig, want die dag zou ik weer naar Laila gaan!

Mijn vrienden Rasha en Speedy komen me ophalen en dan gaan we de stad in om kleding voor Laila te kopen.
Eindelijk op weg naar Laila. Ik ben nerveus: hoe zou het met haar gaan, zou ze me nog herkennen? Laila, mijn kleine prinses.
De eerste keer dat ik je in mijn armen had, smolt ik voor je, zo klein en zo kwetsbaar, gewoon op straat gevonden, lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Voor mij was je een engel. Je stak je handje naar me uit en trok een pluk los van mijn opgestoken haar. Ik had een hoofddoek om, maar je had een lok vast speelde ermee en rook eraan en gaf me je mooiste lach. Ik was op slag verliefd. Een gevoel van warme liefde en onmacht stroomde door me heen. Iedereen om me heen zei “Dit is een wonder, Laila reageert normaal niet”

Ik voelde me totaal ontredderd, de tranen stroomden over mijn wangen en ik wilde dit kleine prinsesje niet meer loslaten. Ik kan haar niet meer loslaten, ze heeft mij uitgezocht om van haar te houden en haar te verzorgen.
Hoe zou het nu met haar gaan?? Ik liep wat angstvallig naar binnen … Iedereen herkende me en riep: gauw, de mama van Laila is er. Laila, mama Sheila is er! en Laila werd in mijn armen geduwd. Haar stralende lach! En weer pakte ze een pluk van mijn haar, snuffelde eraan en speelde ermee. Mijn hart sloeg op hol. Mijn engel, je bent er nog en je gelooft in me. Toen ik je vertelde dat ik je niet in de steek zou laten en terug zou komen, voelde ik dat je naar me luisterde en toen ik voor je zong, droomde je zachtjes weg.
Als ik nu voor je zing, kijk je me liefdevol aan. Ik smelt, het is ongelooflijk wat wij samen hebben!

Ik kan en wil je niet loslaten mijn kleine prinses. Ik wil je meenemen naar Holland, de beste artsen voor je zoeken. Ik wil dat je gelukkig bent. Ik droom, vecht en vraag door. De mogelijkheid bestaat dat ik Laila mee mag nemen. Gelukkig bel ik het thuisfront en vertel het verhaal, maar mijn thuisfront is niet gelukkig. Ze vinden dat ik te ver ga, dat ik Laila niet mee kan nemen naar Holland en daar alles voor haar doen; ze past niet in Holland.
Verslagen en ontredderd hang ik op, alsof er een huis op mijn hoofd is gevallen. Ik voel me moe, eenzaam en leeg, machteloos en woedend. Laila begint zachtjes te huilen en ik huil met haar mee. Ik geef niet op, mijn engel, ik laat je niet in de steek en ik blijf voor je vechten. Ze stopt mijn pluk haar in haar mondje en valt met een glimlach in slaap.

Tot morgen, mijn engel, mijn prinsesje, ik blijf voor je vechten. Niemand houdt me tegen om voor jou te vechten en van je te blijven houden. De wereld zal jou leren kennen door mijn ogen en mijn verhalen en jij, Laila, zal de wereld leren kennen door mijn verhalen en mijn liefde voor jou!

 

Copyright 2019 – Sheila de Fretes foundation

Close Menu